Αγάπης παζλ

της Μαρίας Βασιλάκη

Εγώ κι εσύ. Εσύ κι εγώ. Περπατάμε χέρι χέρι σε πεδιάδες ολάνθιστες και είναι σαν να έχω ξεχάσει τα πάντα πλάι σου. Η θύμησή μου δεν περιέχει κάτι άλλo εκτός από σένα. Ο νους μου σε ξεθάβει συνεχώς και τα λαμπερά σου μάτια μου υπενθυμίζουν το λόγο που είμαι μαζί σου.
-Που ήσουν τόσα χρόνια;
-Σε αναζητούσα.
-Και με βρήκες…
-Οι ψυχές μας ακούμπησαν.
Ψυχή. Απροσδιόριστη έννοια.
Μπορεί να μην μπορώ να ορίσω επακριβώς την ψυχή μα διεσθάνομαι πως οι δικές μας ψυχές είναι φτιαγμένες απ’το ίδιο υλικό. Σκαλισμένες έτσι, που είναι αδύνατο να χωρίσουν. Η μία πάντα θα’ναι συμπληρωματική της άλλης.
Και ξέρεις είναι εύκολο το επιφανειακό δέσιμο, η επιφανειακή θεώρηση ενός συναισθήματος. Μα τα βαθιά απαιτούν σθένος. Κάτι από αγάπη. Γι’αυτό και πολλοί δεν επιδιώκουν τον αληθινό αμοιβαίο έρωτα που τα πάντα συντρίπτει στο πέρασμά του. Δεν ξέρουν τι είναι το «μαζί».
Στα μικρά σε ψάχνω. Στις στιγμές που μου γεμίζεις τα κενά και σπας κάθε εύθραυστο θρύψαλο της καρδιάς μου. Στη στοργή, στις αγκαλιές που κουμπώνουν τόσο καλά… Σαν τα κομμάτια του κορμιού μου να ενώνονται τέλεια και να ταιριάζουν με τα δικά σου. Αγάπης παζλ.
Και στα μεγάλα είσαι εκεί. Στα δύσκολα, στα απαιτητικά. Κάθε που είμαι λυπημένη κάνεις κάτι γι’αυτό. Υπάρχεις και όλα είναι λίγο καλύτερα. Σε κάθε εμπόδιο, σε κάθε πρόβλημα ενωμένοι σαν γροθιά.
Kάτι τελευταίο. Σαν θα φύγεις ένα μόνο υποσχέσου. Πως θα με θυμάσαι. Και όταν η καρδιά λιποτακτήσει να μην την αφήσεις. Να τη μαλώσεις και να την κάνεις πάλι δική μου. Θέλω να’μαστε εγώ κι εσύ και ο κόσμος απλά να προχωρά, να χάνεται. Δεν με νοιάζει πως, να βρούμε ένα τρόπο να καταφέρουμε το «για πάντα» μαζί. Κι άμα δεν τα καταφέρουμε πάλι τυχεροί θα ’μαστε. Γιατί υπήρξαμε.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαρία Βασιλάκη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB