Αγάπες της λήθης

της Έλενας Χαρτ.

Τα βράδια σου τ’ ανώφελα, τα βυθίζεις στα οινοπνεύματα. Καταπίνεις καπνούς, θέλεις να καταστρέψεις τα σωθικά σου, μαζί μ’ εκείνη. Εκείνη ναι, γνωρίζεις σε ποια αναφέρομαι. Στην άγρια εκείνη μνήμη που ανοίγει στα δύο τη λογική σου. Καταραμένη μνήμη, μοιάζεις μ’ ερωμένη της νύχτας. Σε τρελαίνουν οι αναμνήσεις. Εκδηλώνονται μέσα σου σαν ξάστερες σταλιές βροχής. Κυλούν αργά, νοσταλγικά κι ύστερα θεριεύουν. Έχεις πάψει να προφέρεις τ’ όνομά της κι ας ξεχειλίζεις από «εκείνη». Δεινοπαθείς μέσα στις υποθέσεις, τι κάνει, που βρίσκεται, με ποιον. Ειδικά αυτή η τελευταία λέξη, κατακερματίζει τις πενιχρές ελπίδες σου. Μουδιάζεις. Είναι δική σου, ήταν… Ήταν! Όχι πια! Όχι ξανά! Την έδιωξες. Εσύ κι οι βλαβερές πράξεις σου. Μα, δες είσαι ελεύθερος, αυτό δεν ήθελες πάντα; Γιατί δεν ανεμίζουν τα λάβαρα της ανεξαρτησίας σου; Που πήγε εκείνη η επαναστατική διάθεση σου; Μέγα σφάλμα. Αδέσμευτος κυλιέται εκείνος που εννοεί την αγάπη. Άργησες να το αντιληφθείς. Για την ακρίβεια, το ένιωσες κάτι ανάσες μετά το φινάλε σας.

Έφυγε, δε θα γυρίσει. Ήταν πάντα ελεύθερη, ήξερε ν’ αγαπά. Κι όποιος αγαπά έχει καρφιτσωμένα στην πλάτη δυο φτερά, να τον ταξιδεύουν. Έμεινες πίσω. Να κρυφοκοιτάζεις τη ζωή της πίσω από μια φωτεινή οθόνη. Τι ψυχρά που μοιάζουν τα μάτια της μέσα απ’ τις φωτογραφίες. Δε σε θωρούν με προσήλωση πια. Αραδιάζεις τις εσωτερικές άμυνες σου, ψάχνεις για τη κατάλληλη αντικαταστάτρια. Μα, δες που εκείνη δε χώρεσε ποτέ σε καλούπια. Πνίγεσαι στις απομιμήσεις, στις ψεγαδιασμένες κούκλες που ικανοποιούν στιγμιαία τον εγωισμό σου. Εκείνη δεν ήταν έτσι, είχα μέσα της μια γιγάντια ψυχή.

Γιατί θεριεύει η αγάπη στις απουσίες; Γιατί να είναι τόσο ακριβό το τίμημα της φυγής; Γιατί δεν «ξε-αγαπούν» οι άνθρωποι; Γιατί σεκλετίζεσαι καρδιά μου; Θέλεις να της μιλήσεις, μακάρι να έβρισκες τον μυστικό συνδυασμό των λέξεων, που θα την έσερναν στην αγκαλιά σου. Να της πεις πως ποτέ δεν έπαψες να τη σκέφτεσαι, πως είσαι ολόκληρος άνδρας μα έκλαψες σαν παιδί στη θύμηση της. Να της πεις πως εκείνο το βράδυ που φοβήθηκε πως θα σε χάσει, δε σ’ έχασε. Κέρδισε! Κι εσύ ατενίζεις απ’ τη μεριά του ηττημένου, μια απολεσμένη στο χρόνο ευτυχία.  Δε θα σε πιστέψει, οι πράξεις σου αναβλύζουν αναξιοπιστία. Κι όμως, κραυγάζεις τις αλήθειες σου. Άνθρωποι δικοί μας, που έγδαραν τα γόνατα τους σε βράχια των λαθών ‘γιναν ξένοι. Κι εκείνη, που ήταν πιο δική σου κι απ’ τις ανάσες σου είναι πια μια ξένη. Κάθε μας πράξη σέρνει ξοπίσω της μια σκιά, τις επιπτώσεις. Το δικό σου τίμημα ακριβότερο των υπολοίπων. Ξεχάστηκες, σβήστηκες, χάθηκες… 

Οι ματωμένες αγάπες, παίρνουν την εκδίκηση τους, όταν στοιχειώνουν μέσα μας, έτσι λένε. Μαθαίνουμε να πορευόμαστε μαζί τους ακόμη κι αν οι ρίζες τους τραυματίζουν τη ψυχή μας. Έτσι νιώθεις κι εσύ, σωστά; Τα βράδια σου τ’ ανώφελα ακόμη κι αν τα βουτήξεις σε ποτάμια οινοπνεύματος, λύτρωση δε θα βρεις. Μη λυπάσαι η θλίψη βαστάει όσο κι η μέθη. Αύριο όλα θα είναι αλλιώς. Εξάλλου το ήξερες εξαρχής πως εκείνη ξεπροβάλλει πλάι στην παραζάλη. Σβήσε το φως, κοιμήσου. Αυτόματα θα διαγραφούν τ’ αρχεία, η μέθη κι εκείνη. Κι εσύ αύριο θα είσαι ένας άλλος άνθρωπος. Απαλλαγμένος από τα βάρη της συνείδησης. Δε θα έχεις ανάγκη να ψελλίσεις ούτε τ’ όνομά της, θα επιστρέψεις στην κανονικότητα σου. Κι εκείνη θα λάβει τη θέση της στα κιτάπια του ασυνείδητου. Έτσι πορεύονται πια όσοι αγαπούν ετεροχρονισμένα, μάθε το κι εσύ!

Ετικέτες: ,

Related Posts

Έλενα Χαρτ.
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

60 shares

See You In FB