Αφού υπάρχουν τόσοι άνθρωποι μόνοι γιατί είμαστε τόσοι μόνοι;

της Άννας- Μαρίας Δρόσου

Ανοίγεις τη σελίδα, απλώνεις τα χέρια και ξεκινάς να πληκτρολογείς. Ούτε εισαγωγή, ούτε κατακλείδα αυτή τη φορά. Το αρχικό πλάνο υπαγόρευε την ανάλυση σκέψεων που ενδεχομένως θα ήταν η απάντηση στο ένα και αιώνιο ερώτημα: Γιατί οι ανθρώπινες σχέσεις να είναι τόσο δύσκολες; Γιατί ενώ επιθυμούμε όσο τίποτα άλλο την ανθρώπινη επικοινωνία καταλήγουμε σε σιωπηλές συμπεριφορές και γυρισμένες πλάτες; Γιατί ενώ πλησιάζουμε ο ένας τον άλλον, απομακρυνόμαστε πάντα; Γιατί υπάρχουν τόσοι μόνοι αφού υπάρχουν τόσοι μόνοι;

Η απάντηση στα τελευταία ερωτήματα δεν κρύβεται τόσο στη διαφορετικότητα προσωπικοτήτων και συμπεριφορών, στο timing ή την απόσταση, στις αδυναμίες κάθε ατόμου. Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Για να φτάσεις σε αυτήν και την βαθύτερη κατανόησή της, ως απαραίτητη προϋπόθεση ορίζεται η αποτίναξη -έστω προσωρινή- κάθε άσχημου συναισθήματος, πικρίας ή απογοήτευσης που ενδέχεται να αφήσει πίσω ένας άνθρωπος ή να προκαλέσει μια σχέση. Χρειάζεται μια στιγμή νηφαλιότητας όπου παύει κανείς να βλέπει τις ανθρώπινες σχέσεις υπό το πρίσμα των συμπλεγμάτων, με τα οποία είναι επιβεβαρυμένος. Χρειάζεται λοιπόν ηρεμία κι ακινησία, προκειμένου η καταχνιά να πέσει ώστε να δούμε το τοπίο έτσι όπως πραγματικά είναι.

Σαφώς δεν είναι δυνατόν να δοθεί μία απόλυτη απάντηση που να δικαιολογεί τα συμπεριφορικά μοτίβα κάθε ατόμου. Κάθε άτομο είναι διαφορετικό. Επομένως κάθε κατάσταση διαφέρει συγκριτικά με κάποια άλλη. Θα μπορούσαμε να δούμε μια σχέση, όπως ένα τοπίο. Καθένας ενδέχεται να το φωτογραφίσει από διαφορετική γωνία, να εστιάσει σε διαφορετικό σημείο. Κατά αυτόν τον τρόπο κανείς βλέπει αλλιώς μια σχέση και επιλέγει που θα εστιάσει. Η διαφορετικότητα υπερισχύει στις προαναφερθέντες προτάσεις, αποτελώντας την λέξη κλειδί. Είμαστε διαφορετικοί δηλαδή γι’αυτό και δε βγάζουμε άκρη; Κάπως έτσι αλλά όχι κι ακριβώς. Αυτή η συγκεχυμένη χαλαρότητα έγκειται στην ανθρώπινη φύση. Η τελευταία αποτελεί ένα παράδοξο με ασάφειες και συνεχείς μεταβολές.

Ασάφειες και συνεχείς μεταβολές που αντιδιαστέλει κανείς με απόλυτα ερωτήματα. Εν ολίγοις οφείλουμε να θυμόμαστε πως οι άνθρωποι αλλάζουν τόσο απότομα και τόσο γρήγορα όσο τα ρεύματα της θάλασσας. Ωριμάζουμε, αλλάζουμε και μαζί με’μας αλλάζουν και τα συναισθήματα μας προς τα άτομα ή τις καταστάσεις. Είναι λίγο και να μας θέλει ορισμένες φορές για να πετύχουμε κάτι που θέλουμε. Είναι και άλλες στιγμές που ενώ δεν μας θέλει, το θέλουμε τόσο πολύ εμείς που τελικά τα καταφέρνουμε. Υπάρχουν βέβαια και τα θλιβερά, όπου όσο και να θέλεις εσύ, δεν θέλει πλέον ο άλλος.

Πίσω από ένα τέτοιο περιστατικό κρύβονται ενδεχομένως αδυναμίες είτε προσωπικές, είτε σε άλλα πρόσωπα και καταστάσεις. Μην ξεχνάμε όμως πως κάποια στιγμή όλοι μας βολευτήκαμε κάπου και ξεχαστήκαμε. Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει κανέναν για τα παραπάνω, αφού όλοι είμαστε άνθρωποι και πολλές φορές το ισχυρότατο θέλω δεν γίνεται να ταυτιστεί με το απόλυτο σωστό. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως λανθασμένες συμπεριφορές είναι αποδεκτές. Εκεί όμως που δεν χωρά η αποδοχή, χωρά η κατανόηση κι επομένως η συγχώρεση.

Κάποιοι είναι μόνοι κατ’επιλογήν ενώ άλλοι δεν αφήνουν κανέναν να πλησιάσει από φόβο παλαιότερων επιλογών. Είναι καλό κανείς να τα βρει με τον εαυτό του και να αγαπήσει την μοναξιά του αλλά η ανάγκη εν τέλει δεν θα αφήνει κανέναν μόνο του. Όσο και να κρυφτείς, ακόμα και αν οι συνθήκες είναι οι χείριστες, ακόμα κι αν τα άτομα γύρω σου θυμίζουν κακή επανάληψη θα μπεις στο παιχνίδι και θα ξαναπαίξεις. Είναι η ανθρώπινη φύση απτόητη και εκείνη του παιχνιδιού εθιστική. Όποτε κράτα δυνάμεις and game on!

Ετικέτες: ,

Related Posts

Άννα Μαρία Δρόσου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB