Αφιερωμένο στους ψεύτικους ανθρώπους

της Αναστασίας Μιγδάνη

Σε σένα θέλω να μιλήσω σήμερα. Σε σένα με το ανέκφραστο πρόσωπο. Σαν κάποιος να ζωγράφισε το ψεύτικο χαμόγελό σου. Το ίδιο στη χαρά. Το ίδιο στον ενθουσιασμό. Το ίδιο σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής σου. Υπεροπτική και στημένη πάντα. Η αλάνθαστη φίλη! Ο άνθρωπος που έκρινε με μεγάλη ευκολία όσα δεν κολλούσαν στην αισθητική του. Ανήθικοι, κουτοί, άσχημοι. Όλοι κάτι λιγότερο από σένα.  

Έξυπνη, η αλήθεια είναι. Αλλά τελικά πίσω από την εξυπνάδα έκρυβες τα κόμπλεξ και τις ανασφάλειές σου. Σοβαρή, ψυχρή. Αυτός είναι ο χαρακτήρας της, έλεγα πάντα και σε δικαιολογούσα. Βλέπεις, ήσουν η καλύτερή μου φίλη. Τόσο διαφορετικές. Όμως συμπλήρωνε η μία την άλλη.

Μέχρι που η τύχη με βοήθησε να ανακαλύψω την άσχημη αλήθεια σου. Βλέπεις, πάντα έρχεται η στιγμή που οι μάσκες πέφτουν. Κι όταν έπεσε η δική σου, φοβήθηκες για το ψέμα που θα αντίκριζαν ο ι γύρω σου. Προσπάθησες να το κρύψεις, αλλά ήταν αργά. Η ασχήμια σου είχε ήδη φανεί και ήταν αξιοθρήνητη. Και τότε, κατάλαβα πόσο λίγη ήσουν σε όλα. Πόσο ανίκανη να αγαπήσεις. Γιατί, η αγάπη θέλει κότσια και μαγκιά. Τα αδύναμα ανθρωπάκια απλά κάνουν κακό και δηλητηριάζουν τους γύρω τους με τη μικροψυχία και το θλιβερό τους μικρόκοσμο. Κι όπως λέει κι ο Καβάφης: «Μήτε βαθύς στες σκέψεις ήταν, μήτε τίποτε. Ένας τυχαίος, αστείος άνθρωπος».  

Ετικέτες: ,

Related Posts

Αναστασία Μιγδάνη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

88 shares

See You In FB