Άφησέ με να είμαι

της Βάσιας Καλαϊτζόγλου

Εκατομμύρια ώρες μακριά σου και όμως στο πλήθος σε ξεχώρισα. Τα βλέμματα μας λάβα θρύψαλα. Παγωμένο τοπίο, άδειo, κενό; Εσύ κάθισε κοντά μου. Να ανταμώσουμε στη σιωπή τη μουσική μας. Άσε με να σε κοιτώ και να χαϊδεύω το πρόσωπο σου με κάθε συναίσθημα με κάθε πόνο.
Η πρώτη πράξη:
Άσε με να μυρίσω το άρωμα του κορμιού σου και να αγγίξω κάθε φως, κάθε αστέρι και κάθε λευκό της ψυχής σου.
H δεύτερη: Μη μου μιλήσεις απόψε. Η φωνή σου θα καταστρέψει τα όνειρα μου. Η φωνή σου άγγιξε τη θάλασσα μου. Περπάτησε στους γαλαξίες μου Αγκάλιασε τη σελήνη μου. Και τρέλανε το μυαλό μου.
Η τρίτη: Άσε με να παρατηρώ ξανά και ξανά το τρόπο που ανάβεις τα στριφτά σου. Και άσε με να φανταστώ πως θα ήταν αν μ’ αγαπούσες. Να ονειρευτώ να με αγγίζεις κι ας σταθείς απέναντι μου σαν τίποτα πια να μην σε κρατάει εδώ. Να κυλίσω σε μια γωνιά της νοσταλγίας μου, να ναυαγήσω στο νησί της σκέψης σου, να ορκιστώ πως θα είμαι σε εσένα. Όσο χρόνια και όσα πόδια περάσουν και ποδοπατήσουν «Άφησε με». Άσε με να χαζέψω τα δάση σου να περπατήσω στα ποτάμια της τέχνης σου. Να χορέψω με τις μούσες σου. Άφησε με να παίξω με το παιδί που κρύβεις μέσα σου. Άφησε με να σκύψω το κεφάλι σε κάθε λάθος που επέτρεψα. Άφησε με να κλάψω για όσες κραυγές ταξίδεψαν πάνω από τα κεφάλια μας. Άφησε με να μετανιώνω για όσους ανέμους υποδέχτηκα, για τις φορές που σε άφησα να κρυώνεις. Για τις βροχές που δεν χορέψαμε, να μετανιώνω. Άφησε με να σταματήσω το χρόνο να ταξιδέψω μαζί σου σε κάθε κρυφή κόλαση που με οδηγείς. Άφησε με να τραγουδήσω στις σιωπές σου. Άφησε με να ουρλιάξω στις δικές μου. Άφησε με να ζωγραφίσω γρατζουνιές στα γόνατα μου. Να μην νιώσω δειλή που δεν σε σταμάτησα, γδαρμένη από κάθε γαμημένη αξιοπρέπεια που έβαλα μπροστά. Άφησε με να ακούσω την αναπνοή που με νανουρίζει. Την αναπνοή που με αγκαλιάζει όταν κρυώνω, όταν φοβάμαι, όταν λείπεις, όταν… Άφησε με να νιώσω το χέρι σου στο δικό μου να ορκίζεται με τη δύναμη που αντλεί στα δάκτυλα μου πως θα μείνεις. Άφησε με. Να απομακρύνω τα μαλλιά από το μέτωπο σου και να ζεστάνω τα χείλη μου στα σημάδια που μαρτυρούν το χάος του μυαλού σου. Βασιλιά των παλαιών παραμυθιών μου.
Η τελευταία πράξη με άγγιζε. Η αυλαία σκίζεται και κανείς δεν χειροκροτεί. Η τελευταία πριγκίπισσα μου ρέπει αιμόφυρτη στο πάτωμα. Όλα αυτά και ας είδες μόνο ένα χαμόγελο!

Ετικέτες: ,

Related Posts

Βάσια Καλαϊτζόγλου
by
Previous Post Next Post

Comments

    • Γιώργος
    • 31 Ιανουαρίου 2018
    Απάντηση

    Ένα από τα καλύτερα άρθρα που διάβασα ποτέ..
    «Άφησε με να είμαι»
    Τοσα συνεσθηματα γραμμένα σε λίγες γραμμές !!!
    Απλά .. respect

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

100 shares

See You In FB