Τέσσερις λέξεις

της Δέσποινας Καταήμη

Ήρθε λοιπόν η στιγμή.

Που κατάφερες να με κάνεις να μην είμαι σίγουρη πλέον αν θέλω την αγκαλιά σου.
Αυτή την αγκαλιά που με τόση λαχτάρα αποζητούσα.

Όπως ο διψασμένος στην έρημο το νερό.
Όπως ο τυφλός το φως του.
Όπως ένα πεινασμένο νεογέννητο κλαίει για το στήθος της μάνας.

Την αγκαλιά που ποτέ δε μου έδωσες με τον μοναδικό σωστό τρόπο.
Σφιχτά…

«Πάντα σου την έδινα.
Εσύ δεν την καταλάβαινες.»

Έτσι μου ‘χες πει κάποτε.

Μα πως να την καταλάβω μάτια μου;
Δε με έσφιξες ποτέ.
Ούτε με τα χέρια σου.
Ούτε με τις λέξεις σου.
Ούτε καν με το βλέμμα σου.

Αυτό το βλέμμα σου.

Υπήρχαν στιγμές που το ένιωθα σαν απαλό, τρομαγμένο χάδι.
Σαν να ήθελε να γίνει αγκαλιά.
Από τις σωστές.
Αλλά κάτι το σταματούσε.
Φόβος;
Ίσως…
Για το αν αρκούσε σε μένα.
Για το αν αρκούσε σε σένα.
Για το μετά.

Ούτε εσύ μάλλον δεν ξέρεις.

Ίσως σε τρόμαζαν τα χέρια μου.
Που ήξεραν πως να σε χαϊδέψουν.

Ίσως σε τρόμαζαν οι λέξεις μου.
Που ήταν πάντα καθαρές.

Ίσως σε τρόμαζε το βλέμμα μου.
Που σου υποσχόταν τον κόσμο όλο.

Με όλα τα στραβά του.
Αλλά μαζί.
Δίπλα δίπλα.

Οι αγαπημένες μου λέξεις ήταν πάντα οι ίδιες.
Οι ίδιες τέσσερις.
Που σου τις είχα πει με όλους τους τρόπους.

Με τα χέρια μου.
Με τις λέξεις μου.
Με το βλέμμα μου.

«Μη φοβάσαι, έχεις εμένα».

Ετικέτες: ,

Related Posts

by
Feelings. Facts. Faces. Full of Beauty. Fwords.
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

50 shares

See You In FB