14 τούνελ μακριά

της Κρυσταλλένιας Γαβριηλίδου

Σήμερα θα ντυθώ χρόνος. Χρόνος που κύλησε και έγινα στιγμή. Μήνες βδομάδες μέρες ώρες λεπτά δευτερόλεπτα. Τα βλέπω όλα μπροστά μου να χοροπηδούν. Ξέρουν ότι ήρθε το τέλος, το πλήρωμα του καιρού. Έφτασαν στον προορισμό τους. Έγιναν στιγμή. Ποια σκέψη άλλωστε δε θέλει να γίνει στιγμή και προτιμά να παραμείνει σκέψη;

Σήμερα νιώθω έντονη την παρουσία των ανθρώπων πλάι μου αυτής της ζεστής αγκαλιάς που πότε σε κλείνει και πότε σε διώχνει με την προϋπόθεση να ‘ρθεις πιο γρήγορα την επόμενη φορά. Τι θα ήταν οι χαρές αν δεν είχες κάποιον να τις μοιραστείς; Ξέρω εσύ τις κέρδισες. Μα κανείς δε χαίρεται μόνος. Χωρίς άλλους να χαίρονται γι’  αυτόν περισσότερο ή λιγότερο από ‘κείνον.
Σε ευχαριστώ παππού που είμαι εδώ. Γιατί για να φτάσεις στο τέρμα πρέπει κάποιος να σε κρατήσει να κάνεις την αρχή. Ευχαριστώ γιαγιά. Που ξεπέρασες τον εαυτό σου για να ‘σαι σήμερα εδώ δίπλα μου και να μπορέσω να χαρώ. Σε ευχαριστώ μπαμπά γιατί είσαι πάντα εκεί κυρίως όταν δε φαίνεται ή δε θυμάμαι. Σε ευχαριστώ μαμά που είσαι πάντα εδώ να ‘χω να μοιραστώ κάθε βήμα της διαδρομής.
Οι στιγμές πάνε και έρχονται. Στο τέλος το μόνο που μένει, αυτό που κρατάμε, είναι οι άνθρωποι.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB