«Ο κύκλος του μυαλού»

της Μαριλένας Κολλάρου

«Τι κλαις;» με ρώτησε ειρωνικά.
Τι λες ρε φίλε; Πώς να μην κλαίω;
Έχω να συντηρήσω τόσα όνειρα,
που αν δεν τα κλάψω βροντερά
κινδυνεύω να σβήσουν.
Τα όνειρα πεθαίνουν μόνο όταν σε ξεχνούν,
δεν είναι άνθρωποι να τους νοσταλγούμε
αραιά, και πού.
Τα όνειρα… Τα όνειρα έχουν παλμό!
Τα όνειρα έχουν ψυχή!
Κι αν δεν σμίξουν με το σώμα σου
θα σμίξουν σε άλλο.
Χωρίς τύψεις κι ενοχές
Φεύγουν σαν άνθρωποι
Σε ξεχνούν και σταματούν να σ’ αγγίζουν.

Τα όνειρα είναι εκείνο το λευκό,
βελούδινο συννεφάκι που έβλεπες παιδί
και σε προστάτευε από το αύριο,
που σου επέτρεπε το σήμερα
και σου στερούσε το ποτέ.
Τα όνειρα φίλε μου…
Τα όνειρα είναι συννεφάκια
και τα συννεφάκια, χρειάζονται
δάκρυα
για να γεμίσουν, να φουσκώσουν,
ώσπου κάποια μέρα θα σου βρέξουν
μια πρόσκαιρη ευτυχία να μιζεριάσεις,
στο μικρό σου κύκλο του μυαλού.

Και έφυγε σκεπτικός.

Ετικέτες: , ,

Related Posts

Μαριλένα Κολλάρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

73 shares

See You In FB