Ο δεσμός δε συνεπάγεται με το δέσμιος. Να εκτεθείς κι ας πληγωθείς

της Αφροδίτης Κράβαρη

Η νέα τάξη πραγμάτων στις σχέσεις θέλει γερά νεύρα. Σίγουρα το ξέρεις. Σίγουρα θα έχεις διαπιστώσει πως είναι ευκολότερο να πας στο φεγγάρι, να ασπρίσεις τον αράπη ή να βγάλεις τρίχες σε σπανό. Πώς γίναμε έτσι; Πώς άλλαξε όλος ο πυρήνας της κοινωνίας και μέσα σε 10 χρόνια δε μπορείς να συνομιλήσεις με άνθρωπο; Η αρχή είναι πάντα εύκολη, αλλά το μετά; Ο εγωισμός, το ανυποχώρητο και τα ψυχολογικά προβλήματα είναι σε υψηλά για την εποχή επίπεδα. Κανείς δεν υποχωρεί, κανείς δε συμβιβάζεται, κανείς δεν κάνει το πρώτο βήμα. Φόβοι, ανασφάλειες, δεύτερες σκέψεις, βήματα προς τα πίσω. Γιατί; Δεν είναι τόσο δύσκολο το να γνωρίσεις κάποιον, όσο το να τον κρατήσεις. Ανέκαθεν πίστευα πως μας ψεκάζουν. Είναι οργανωμένο το έγκλημα μαζί με την πλύση εγκεφάλου των ΜΜΕ για να μην μπορείς να έχεις ελεύθερη βούληση. Ή να νομίζεις πως έχεις. Πρώτα γίνεσαι φυτό, μετά ηλίθιος (και ξέρετε την αλλεργία μου προς το συγκεκριμένο γκέτο), μετά αποκτάς ψυχολογικά και στο τέλος αδυνατείς να υπερασπιστείς οποιαδήποτε ανθρώπινη σχέση. Πόσο μάλλον μια ερωτική σχέση που πρέπει να ρίξεις θεμέλια εμπιστοσύνης, κατανόησης, αγάπης και θυσίας.

Πόσο ακατόρθωτο το «in a relationship» στις μέρες μας; Σχέσεις που στηρίζονται στα χρήματα, σχέσεις από συμφέρον, σχέσεις για κοινωνική προβολή, σχέσεις παράνομες που δε βλέπουν ποτέ το φως του ήλιου, σχέσεις απλά για να υπάρχουν. Επικοινωνία μηδενική, συνεννόηση καμιά, σεβασμός ουδείς. Το υπέρμετρο εγώ σε οργασμό σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας. Μα πώς μπορείς να γίνεις ζευγάρι αν δίπλα στον εαυτό σου δε βάλεις και τον άλλον; Το μαζί έχει καταντήσει καραμέλα αλλά ποιός ξέρει πραγματικά τι θυσίες απαιτούνται για να το πετύχεις; Ξεκινάς με ένα ερωτικό ενδιαφέρον και ακόμα κι εκεί παρουσιάζονται προβλήματα. Αλλιώς τα φτιάχνεις στο μυαλό σου, αλλιώς τα θες, αλλά τι πραγματικά έχεις; Ποιός έχει την πραγματική χημεία που μπορεί να ενώσει δύο κορμιά, να ενεργοποιήσει τα κύτταρα του εγκεφάλου και να αγγίξει τη ψυχή; Ζητάω πολλά, ε; Κι όμως, είναι τα στοιχεία εκείνα που κάνουν κάποιες σχέσεις αυθεντικές, σοβαρές, ποιοτικές. Είναι το να μπαίνεις στη θέση του άλλου γιατί τον αγαπάς, είναι το να δέχεσαι αδιαμαρτύρητα εκείνα τα κακά του χαρακτήρα του που δε σου αρέσουν, είναι να σέβεσαι τις συνήθειες που είχε πριν από σένα ή τα πρόσωπα και τον ίδιο τον εαυτό του που θέλει να μένει μαζί όταν είναι στις κακές του. Αμοιβαίος σεβασμός είναι όλα αυτά να στα δίνει πίσω με την καρδιά του. Έτσι χτίζεται η καθημερινότητα και έτσι τα «καλά κρεβάτια» γίνονται σχέσεις ζωής. Έτσι ακριβώς η «σχέση» του διμήνου γίνεται δεσμός.

Και ο δεσμός δεν συνεπάγεται με το δέσμιος. Δεσμός σημαίνει ένα σκοινί που κρατάει και τους δυο. Δε γέρνει σαν εκκρεμές κι όταν γέρνει λόγω συνθηκών, ισορροπείται από το βάρος και των δύο. Γιατί όλα αυτά ήταν αυτονόητα πριν κάποια χρόνια και τώρα είναι τεστ για δυνατούς λύτες; Γιατί δεν υπάρχει σχέση χωρίς απιστία και δεσμός χωρίς τρίτο πρόσωπο; Πόσο δυσκόλεψαν οι χαρακτήρες, οι προσωπικότητες, η ευφυΐα, η επικοινωνία; Γιατί όλες οι συζητήσεις μένουν σε ένα κουτσομπολιό γύρω από την εμφάνιση και το κρεβάτι και τίποτα δεν προχωρά σε πιο ουσιώδη νοήματα; Πού έχει πάει η αγάπη; Σταματήσαμε να αγαπάμε τον άνθρωπό μας και αρχίσαμε να αγαπάμε υπέρμετρα τον εαυτό μας. Πόσο ναρκισσιστές; Πόσο εγωιστές; Πόσο δειλοί; Πόσο μόνοι; Μια μοναχικότητα που κάνει τεράστια ηχώ στη σιωπή σου και βασανίζει το μυαλό σου όταν ξαπλώνεις μόνος σου το βράδυ. Ένας εγωισμός που στηρίζεται στο φόβο σου μην πληγωθείς, μην εκτεθείς, μην ξεγυμνωθείς συναισθηματικά και δει ο άλλος τι είσαι. Ξεγυμνώσου. Κι ας πληγωθείς. Να εκτεθείς. Μόνο έτσι σέβεσαι τον εαυτό σου και αυτό που πραγματικά ζητάς. Γιατί αν δε σεβαστείς, αν δεν υποχωρήσεις, αν δεν αποδείξεις την αγάπη σου, πώς περιμένεις να σου δοθεί το ίδιο; Βρες τον εαυτό σου, κατάλαβέ τον, φρόντισέ τον και δώσε τον απλόχερα χωρίς να φοβάσαι την ήττα. Ίσως εκεί έξω είναι πολλοί σαν εσένα που απλά φοβούνται το ίδιο. Ίσως να έχουν άμυνες σαν τις δικές σου και να μη σε αφήνουν να δεις μέσα τους. Ίσως με ειλικρίνεια και τρυφερότητα να ξεκλειδώνουν και οι πιο δύσκολες κλειδαριές: του μυαλού και της καρδιάς. Ίσως έτσι να μπορέσουμε να γυρίσουμε στο παρελθόν. Σε εκείνες τις σχέσεις που μας μιλάνε οι γονείς μας και νομίζουμε πως είναι παραμύθια. Ίσως να δημιουργήσουμε τα δικά μας παραμύθια…

Ετικέτες: ,

Related Posts

by
Feelings. Facts. Faces. Full of Beauty. Fwords.
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB